همواره ملازم مسجد بود و ميلي به دنيا نداشت. عبادت‌گري فقيه بود. شب‏ها را در عبادت به صبح مي‏رساند. با پشمينه‏اي بر تن و سجاده‏اي از حصير زير پا به نماز مي‏ايستاد. شوق به عبادتش به شب تمام نمي‏شد. كمي مي‏خوابيد و دوباره برمي‏خاست و مشغول عبادت مي‏شد. آرام زير لب قرآن را زمزمه مي‏كرد و اشك مي‏ريخت كه هركس صداي مناجات او را مي‏شنيد، مي‏گريست. گاه بر روي ريگ‏ها و خاك‏ها مي‏نشست. نيمه شب‏ها را مشغول استغفار مي‏شد و شب‏ها را به زاري مي‏گذراند.