سپيده سخن

قسم به جان تو اي عشق، اي تمامي هست
که هست هستي ما از خُم غدير تو مست

در آن خجسته غدير تو ديد دشمن، دوست
که آفتاب برد آفتاب بر سر دست

نشان ز گوهر آدم نداشت هر که نبود
به خُم سراي ولايت خراب و باده‏پرست⁽¹⁾

شکوه باعظمت و شادي پرمعنويت حج، دلها و ديده‏ها را سرشار از شيريني و لذت خاص کرده بود. قلبها در هاله‏اي از روحانيت فرو رفته بود و نام و ياد لحظه‏هاي مراسم در جانها انعکاس جاوداني داشت. حج آن سال که به «حجة‏الوداع» در آخرين سال حيات رسول خدا(ص) شهرت يافت، با ياران بسيار زياد آن حضرت و با تعدادي بيش از يکصد هزار نفر انجام شد و افزون بر مردم مدينةُ‏النبي(ص)، مسلماناني از ديگر نقاط شبه جزيره عرب براي فيض حضور حج در محضر آخرين فرستاده الهي شرکت کرده بودند.