شما اخیراً اعلام کردید در صورت پیروزی در انتخابات به دنبال سیاست تنش زدایی با غرب خواهید بود. چگونه می خواهید این رویکرد را با آمریکا دنبال کنید در حالی که سازشی برسر برنامه هسته ای ایران وجود ندارد؟

به نظر من تنش زدایی، اصل و مبنای ایجاد اعتماد بین ایران و سایر کشورهاست. تصور می کنم گفتمان اخیر که بین فناوری هسته ای و سلاح های اتمی تفکیک قائل می شود یک گفتمان خوب است. هرچه این تمایز بین فناوری و سلاح مورد تاکید بیشتر قرار گیرد احتمال تنش زدایی بالاتر خواهد بود.

اگر شما رئیس جمهور شوید ایران با تعلیق غنی سازی اورانیوم موافقت خواهد کرد؟

کمک به نیازمندان غیرخودی

جوانمردی اهل‏بیت علیهم‏السلام تا آن اندازه بود که علاوه بر پیروان خود، حتی به محرومان و نیازمندان مخالف خود نیز کمک می‏کردند. محمّد بن علی بن ابراهیم بن موسی بن جعفر علیه‏السلام گفته است: زمانی به تهی‏دستی مبتلا شدم و زندگی برایم بسیار سخت شد. در این حال بودم که روزی پدرم گفت: نزد حضرت عسکری علیه‏السلام برویم؛ زیرا مردم او را به جوانمردی و کرم توصیف می‏کنند. محمّد می‏گوید به پدرم گفتم: او را می‏شناسی؟ گفت: نه! راه که می‏رفتیم، پدرم گفت: کاش حضرت عسکری علیه‏السلام پانصدر درهم برای من بدهد تادویست درهم آن را صرف پوشاک و دویست درهم را صرف پرداخت بدهی‏ها و صد درهم دیگر را هم برای مخارج زندگی به مصرف برسانیم. من هم با خودم گفتم: کاش سیصد درهم نیز به من می‏دادند تا صد درهم را برای پوشاک و صد درهم را برای مخارج زندگی و با صد درهم دیگر مرکبی تهیه می‏کردم! وقتی به حضور امام عسکری علیه‏السلام ، رسیدیم، از پدرم پرسیدند چرا تاکنون نزدما نیامده‏ای؟ پدرم عرض کرد با این وضع خجالت می‏کشیدم خدمت برسم محمد می‏گوید: وقتی خواستیم مرخص شویم، همان مقدار پول که آروزیش را داشتیم، حضرت به ما دادند... به پدرم که «واقفی» بود و امامت حضرت عسکری علیه‏السلام را قبول نداشت گفتم آیا دلیلی روشن‏تر از این برای امامت حضرت عسکری علیه‏السلام می‏خواهی؟ علی بن ابراهیم گفت، این آیینی است که من به آن‏عادت کردم و مثل گذشته «واقفی» ماند، اما امام علیه‏السلام با این حال، از بخشیدن مال به او خودداری نفرمود.

 جوانمردی در بخشش

گاه، برخی ـ به طمع پول بیشتر ـ نزد امامان معصوم به دروغ، اظهار فقر و نداری می‏کردند، اما با این حال، معصومین علیهم‏السلام آن‏ها را محروم نمی‏کردند. اسماعیل بن محمد عباسی گفته: روزی بر سرراه حضرت عسکری علیه‏السلام نشستم. چون آن حضرت نزدیک شدند، از جای خود برخاستم و از فقر و تنگ‏دستی خود، به آن حضرت شکایت کردم و حتی قسم خوردم که مالی ندارم. امام علیه‏السلام فرمودند: چرا به خدا قسم دروغ می‏خوری، در حالی که خبر دارم دویست دینار در فلان جا ذخیره کرده‏ای؟ آن گاه امام علیه‏السلام فرمودند: البته این را نگفتم که از دادن پول به تو خودداری کنم و به غلام خود فرمودند: صد دینار پول از دارایی ما به این شخص بده! سپس به من فرمودند: ولی هنگامی که نیاز به آن دویست دینار پیدا کردی، خودت ازآن محروم خواهی شد. وقتی سراغ آن دویست دینار رفتم، دیدم پیش از من، فرزندم آن پول‏ها را برداشته و خرج کرده است.