مِنا با قربانى گوسفند، «مَنْ» به «ما» تبدیل مى‏شود؛ زیرا فلسفه عمل

حج‏گزار و قربانى كننده این است كه او با تمسك به حقیقت «ورع» گلوى

 دیوِ طمع را مى‏برد و آنچه از قربانى به خداى سبحان مى‏رسد، گوشت و

 خون نیست، بلكه روح كردار و جان عمل (تقوا) است و حاجى وارث

 ابراهیم خلیل الرحمن علیه‏السلام است كه اسماعیل نفسش را به

 قربانگاه مى‏برد و آن را ذبح مى‏كند و به لقاء‎الله مى‏رسد